صفحه اصلي   تماس با ما   نقشه سایت   انگليسي   العربيه   اردو  
نسخه چاپي

سبك زندگي سالم


 سبك زندگي سالم
انسان به عنوان آفریده‌ای که از روح خداوند در وجود او دمیده شده ((و نفخت فیه من روحی-حجر29)) و آفرینشش هدفمند و در جهت تكامل و نزديكي به خداوند بوده است ((وماخلقت الجن و الانس الا لیعبدون- من جن و انس را نيافريدم جز براى اينكه عبادتم كنند- ذاریات/56)) ، دارای روش و سبک زندگی مشخصی است که ضامن سعادت او در هر دو گیتی باشد. سبکی از زندگی که وسیله حرکت او به سوی کمال و رسیدن به غایت آفرینش اوست.
همانطور که از آموزه های اسلامی برمی آید، رشد و تعالی و رسیدن به کمال انسان، تدریجی است و حرکتی رو به تزاید است. حرکتی از ((سلام)) در بستر ((اسلام)) و به سمت دارالسلام است. ((وَاللَّهُ یَدْعُو إِلَىٰ دَارِ السَّلَامِ-يونس25)) آغاز حرکت این انسان مبارک است و با تبریک خداوند است: ((فتبارک الله احسن الخالقین-مومنون14)) و پایان این حرکت استقرار در بهشت برین رضایت الهی، یعنی همان دارالسلامی است که قول بهشتیان در آن سلام و سلامت است ((سلام قولا من رب رحیم (یس/۵۸)). این حرکت از سلامت به سلامت، نیازمند سبکی از زندگی است که تامین کننده سلامت این انسان باشد. سلامتی که ابعاد وجودی انسان را در برگرفته و راه رسیدن به کمال و سلامت غایی را تبیین نماید؛ سلامتی از جنس معنویت و پیچیده شده در معنویت با مولفه های معنویت.
شاید استفاده از واژه‌ی سبک زندگی سالم در راستای تبیین نظام زندگی اسلامی، واژه‌ای بیراهه نباشد. سبک زندگی سالم، سبکی از زندگی است که تأمین کننده‌ی سلامت معنوی، سلامت روانی، سلامت اجتماعی و سلامت جسمی انسان است. در این سبک زندگی، هدف و فلسفه‌ی زندگی انسان، رسیدن به قرب و رضای الهی و همنشین شدن در بهشت و دارالسلام الهی است. در این سبک زندگی، سلامت جسم و روح آدمی در پرتو آموزه های وحی الهی، تضمین شده و آدمی در عبور از راه و کوره راه‌های زندگی خویش، کتاب راهنما و دستورالعملی دارد که برگرفته از وحی و آیین الهی و پوشش دهنده تمامی ابعاد وجودی او در جهت نیل به کمال و سلامت همیشگی است.
ارتباط بین معنویات و تربیت روح از یک طرف و رعایت شئونات مختلف در سبک زندگی و مراقبت و استفاده صحیح از وسایل و امکانات موجود در راستای بهتر شدن و رسیدن به تربیت صحیح روحی و معنوی از طرف دیگر، به وضوح و تفصیل در متون مختلف اسلامی و حتی آموزه های پیش از اسلام و باورهای ایرانی بیان شده اند. یکی از برترین و برجسته‌ترین نمونه های آن، فرازی از دعای 23 صحیفه سجادیه است که امام سجاد (ع) در آن از خداوند درخواست می کند تا آسایشی (سلامتی) بالنده به وی عطا کند و این سلامت بالنده همان داشتن قلب سلیم است و این قلب سلیم به دست نمی آید مگر با رعایت دستورات و پرهیز از نکاتی که آموزش داده شده اند.
در سبک زندگی اسلامی- ایرانی که مرجع امور خداست و قوانین و چارچوب های مختلف زندگی با استناد به دستورات الهی تعیین می شوند، مولفه های مشخص و بسیار زیادی برای دستیابی به سلامت روح و معنویت انسان مورد توجه قرار می گیرند. در این سبک زندگی جسم و جان آمیخته به هم و دست در دست هم در جهت رضای الهی تلاش میکنند. در این سبک زندگی، ایمان، توکل، توسل، دعا و نیایش، محبت و عشق، امید، ایثار، صبر و.. از ا مولفه هایی هستند که هم بن مایه حرکت انسان به سوی کمال و نشانه داشتن سلامت معنوی هستند و هم تعیین کننده روابط فرد با محیط پیرامون و هم تضمین کننده سلامت جسم! یعنی معنویت، سلامت جسم آدمی را چونان لباسی گرم در زمستانی سرد، از گزند سرما و سوز نگهداری میکند. دراین سبک زندگی، ایمان مفهوم اصلی و معیار واقعی زندگی است.
ایمان فقط یک واژه نیست که بتوان از آن تعریفی یک یا چند خطی ارائه داد و بر آن استناد کرد بلکه یک مفهوم است که بر حالات و افعال انسان دلالت می کند. ایمان، فضایی است که در آن زندگی معنی و مفهوم پیدا میکند. درواقع می توان اینگونه گفت که زندگی ایمانی در مقابل زندگی غیر ایمانی شکل می گیرد که در اولی باور به نیرویی ماورای تصور انسان و فراتر از قدرت درک او، خالق جهان و گرداننده امور است و برترین حالت چنین باوری، ایمان به برترین و کاملترین دین الهی یعنی اسلام است و در دومی عالمی و نیرویی فراتر از نیروی مادی و این دنیا نیست و محور آن انسان است، لذا مختار است هرآنچه می خواهد و می اندیشد انجام دهد.
در فضای زندگی ایمانی است که تمام جنبه های زندگی در راستای آرمان ها و دستورات معنوی هدفدار می شوند و اقتضای رسیدن به رضایت خداوند برترین هدف زندگی است که باعث می شود فرد رفتار و اعمال و نیات خود را مطابق با چنین چارچوب و ملاکی طراحی و اجرا کند. در فضای زندگی غیرایمانی چنین باورهایی وجود ندارد و ملاک و هدف برتری فرد است بر دیگران و دستیابی به هرآنچه که می خواهد و از هر طریقی! این فضا به شدت با فضای ایمان و زندگی ایمانی تفاوت دارد.
ایمان، حقیقتی است که درجات مختلفی دارد و افراد با ایمان درجات مختلفی دارند به طوری که هرچه درجه ایمان فردی بالاتر رود، ظرفیت او افزایش می‌یابد و به سعادت حقیقی و رضایت الهی نزدیکتر می‌شود. در حدیثی از امام صادق (ع) آمده است که ایمان مانند نردبانی است که ده پله دارد و پله‌های آن یکی پس از دیگری پیموده می‌شود. بنابراین لازم است انسان باایمان، هرلحظه به فکر ایمان خود باشد؛ هم آن را در درجه‌ای که هست از گزند آسیب‌های مختلف حفظ کند و هم خود را توانمندتر سازد و تربیت کند تا بتواند به درجات بالاتر دست یابد.
در سبک زندگی سالم، روح و روان آدمی با ذکر و یاد خدا آرام می‌شود ((الابذکرالله تطمئن القلوب.رعد28)). آرامشی که در دنیای جدید، با سرعت سرسام آور اطلاعات و تمسک به سبک‌های متفاوت زندگی، به آرزویی برای انسان امروز تبدیل شده است و عنصری گمشده است. آرامشی که دستخوش فناوری های نوین ساخته‌ی دست بشر شده و انسان همیشه فراموشکار، فراموش کرده است که فناوری، ابزاری است در جهت رسیدن به کمال و سلامت و نه هدف زندگی انسان.